dubbel

een mooi filmpje waarin twee bewegende beelden naast elkaar zijn gebruikt.
het is een trailer voor de film The Brown Bunny.

reflecties

een manier om binnen en buiten in één beeld te verwerken is gebruik maken van reflecties.
via Wannes en Lynn heb ik een paar namen gekregen van fotografen die hiermee bezig zijn.

Andy Feldman

Sabine Hornig
bij haar werken weet je niet goed of je binnen of buiten staat.

ik heb zelf ook ooit ergen foto’s gevonden met een leuke reflectie,
maar weet er de fotograaf niet van.

zelf heb ik er ook proberen te trekken, maar daar kreeg ik geen goed resultaat mee, eigenlijk past de drukte en hardheid die meestal ontstaat bij reflectie niet bij mijn onderwerp, of toch niet bij hoe ik mijn onderwerp interpreteer.

Claire Auvache en Dirk Braeckman

via Liene heb ik ook twee interessante fotografen leren kennen.

Claire Auvache met ‘ethereal presence’
in deze werken heb je ook een soort van inkadering

Dirk Braeckman
in zijn beelden komt het raam ook veel voor.

foto-test

ik heb foto’s genomen op twee verschillende momenten van hetzelfde raam met het gordijn dicht.
de zon schijnt twee keer, maar heel anders. het geeft allebei een heel andere sfeer.

hier zie je de twee beelden naast elkaar
ik vind bij het eerste (van reeks1) heb je een mysterieus, onzeker gevoel en bij de tweede (van reeks2) eerder een zeker gevoel.
dat effect zie je ook in de andere foto’s hieronder.

de rol die het gordijn speelt vind ik hier ook wel interessant.
bij een raam heb je een doorkijk en een gordijn stopt dat, hoewel ik bij deze beelden eerder een gevoel heb van dat het buiten naar binnen binnen wil of andersom.

ik vind de kleuren ook wel mooi, zeker bij reeks1, met al die verschillende schakeringen.

reeks1

foto’s met lomo colorsplash

reeks2

de beelden roepen bij mij iets op, maar ik weet niet goed wat.

Michael Snow – wavelength

via Liene heb ik de film ‘Wavelength‘ van Michael Snow ontdekt. het is één ‘zoom-in’ van zijn atelier (met uitzicht op de ramen) tot op een prentje van de zee tegen een muur. en er gebeurt wel iets in, maar tegenover de lengte van de film (45minuten) eigenlijk niets.
ik vond het einde wel sterk.
de film deed me wat denken een mijn ochtendritueel-filmpje.

op youtube kan je het einde van de film zien.

video-test

ik heb een filmpje gemaakt van ongeveer 8 minuten.
wat je ziet is het uitzicht uit mijn raam (het raam is deels zichtbaar, zodat je weet dat het vanuit binnen is gefilmd) en je hoort mijn ‘ochtendritueel’, wat bestaat uit: muziek opzetten, eten klaarmaken, eten, mails checken, douchen.

ik heb het filmpje op youtube gezet in 4 delen (omdat het anders te groot was).

ochtendritueel2
ochtendritueel3
ochtendritueel4

wat ik hier interessant vind dat je buiten een vrij stilstaand beeld hebt, en binnen de beweging. normaal wordt de beweging gefilmd en nu heb ik dat omgedraaid.
je begint ook meer aandacht te schenken aan het geluid en aan de details.

ook kan je het zien als een voorbeeld van de ochtend die bij alle mensen verschillend is (het opstaan), en toch ‘kijken’ we op eenzelfde beeld, de stad, het uitzicht, die dus helemaal niet verschillend is.

wat wel leuk is en ook heel toevallig is, is dat je in het derde filmpje, op 1.19min plots heel veel vogels ziet vliegen.

voor de rest zijn commentaren en gedachten altijd welkom, mag ook op tiesgoos@gmail.com

Uta Barth

deze naam heb ik van Delia gekregen.
Uta Barth is een Duitse die vanaf haar twaalfde in Californië woont.
ze is heel geïnteresseerd in de kwaliteit van licht, en ze heeft ook een bepaalde manier van fotograferen: ‘normaal’ maken we foto’s van iets, het is dus een foto over iets.
dus het onderwerp dat je fotografeert, het fotograferen zelf en de betekenis zijn onafscheidelijk gelinked met elkaar. maar Barth had daar geen affiniteit mee, ze koos ervoor om te fotograferen waar ze ook maar was en waar ze zich vertrouwd (mee) voelde.
zodat ze omringd visueel beeld heeft, en omdat het zo visueel vertrouwd is, wordt het bijna onzichtbaar.

ik kan mij er wel sterk in vinden..

hier zijn enkele voorbeelden van haar werk:

ground reeks

field reeks

nowhere near reeks

…and of time reeks

white blind (bright red) reeks

Roni Horn – pi

Roni Horn is een Amerikaanse kunstenares, ik heb via Hilde haar werk ‘pi‘ ontdekt, en spreekt me heel hard aan. ook in functie van mijn eindwerk.
het werk bestaat uit een fotoreeks die zowel tentoongesteld werd als in boekvorm verscheen.

het is een reeks van foto’s die gaan over het leven van twee oudere mensen in ijsland. ze doen niet veel buiten hun werk, wat het verzamelen van pluisjes die rond eieren zitten is. hun contact met de buitenwereld is de tv.
een belangrijk item in heel het werk is de cirkel, het komt voor in de titel, in de manier hoe het tentoongesteld is (de foto’s hangen ook iets boven ooghoogte, zodat men het steeds als een geheel kan zien), het constant bezig zijn met hetzelfde, de plaats waar het koppel woont, is op de noordpoolcirkel,..

hieronder nog enkele voorbeelden uit het boek en van de foto’s.

bedenkingen?

op 15 februari
als ik zo mijn onderzoek overloop, merk ik eigenlijk dat er niet echt iets is dat mij echt aanspreekt of inspireert. ik vond het wel interessant, maar het klopte niet echt met mijn eigen gedachten.
daarom wil ik nu terug naar de oorsprong gaan, terug letterlijk het binnen en buiten, het kleine en het grote, het innerlijke en het uiterlijke, het rationele en de gevoelens, met dus het raam als metafoor.

wat denk ik als ik naar buiten kijk?
wat kan ik denken als ik naar buiten kijk?
wat denken anderen als ze naar hetzelfde kijken?
kijk ik naar buiten om te kijken of te denken?
kan ik dat in één beeld weergeven of niet? moet dat?
film?

ook ben ik al altijd geïnteresseerd geweest in hoe twee beelden die naast elkaar staan, hoe die op elkaar (kunnen) inwerken. beelden die afzonderlijk sterk zijn, maar met twee naast elkaar nog veel sterker lijken.
ze moeten ook niet altijd bij elkaar horen op alle vlakken.

dit zijn voorbeelden van een eventuele uitwerking, het is nog geen uitwerking!
het is slechts om te laten zien wat ik misschien bedoel.

is dit te anekdotisch? ik denk van wel.

hieronder komen wat voorbeelden die ik vorig jaar heb gebruikt in een boekje, waar ik ook beelden naast elkaar heb gezet.

deze zijn beeldend aan elkaar gelinkt.

deze is zowel beeldend als met het onderwerp aan elkaar gelinkt.

casa malaparte

casa malaparte is ontworpen door Adalberto Libera. het is gebouwd op het einde van rots, en de uitzichten die je hebt als je naar buiten kijkt, zijn echt supermooi, het zijn precies schilderijen.
het huis is ook al decor gebruikt in de film ‘le mépris‘ van Jean-Luc Godard, waarin oa Brigitte Bardot in meespeelt.